Loading ...
Uitwisseling met Amerika
In Prima nummer 7 heb je over de uitwisseling van Nederland en Amerika kunnen lezen. In het blad stond het verhaal van de Nederlandse leerkracht Alex Bakker. De redactie van Prima sprak ook met zijn Amerikaanse collega Michael Parrish. Hoe is zijn indruk van het Nederlandse basisonderwijs?
Michael Parrish heeft genoten van Nederland en in het bijzonder het geweldige programma, doorlopend van kinderopvang tot einde van basisschoolleeftijd. “In Amerika hebben we het niet zo compleet en doorlopend. De manier waarop jonge kinderen bijvoorbeeld woordjes leren. Zelfs ik als Amerikaan snapte gelijk dat een vis, vis heet in het Nederlands, doordat ze hier alle woorden visualiseren.”
Uitdagende toon
Het speciaal onderwijs dat we hier in Nederland kennen, wordt in Amerika maar moeilijk begrepen. “In mijn klas heb ik een kind met het Down-syndroom en een autistische jongen. Dat werkt allemaal gewoon samen, en zo zijn de kinderen het ook gewend; speciaal wordt normaal. Je moet jezelf leren om duidelijk te praten en duidelijke, korte opdrachtjes te geven. Als het bijvoorbeeld lunchtijd is, geef je ze eerst de opdracht hun spullen op te ruimen, netjes te zitten, op te staan en rustig naar de deur te lopen. Je zegt het op zo’n uitdagende toon dat het bijna een wedstrijdje wordt, wie er het beste, stilste en snelste is.”
Multicultureel
Het verschil tussen Nederlandse en Amerikaanse kinderen is niet zo groot, vertelt Parrish. Alle kinderen zijn enthousiast en leergierig, daarin zit geen verschil. Soms merk je verschil in de mate van concentratie, maar dat is ook alles. “Daarom zou ik ook niet per se in Nederland les hoeven geven. Het is overal leuk om zien dat kinderen willen leren en ze te mogen onderwijzen. De beloning is gelijk. Voor een jaartje lijkt het me wel leuk. Het bijzondere aan het Nederlands onderwijs vind ik dat er zoveel verschillende culturen in een klas zitten en in een wijk wonen. Jullie zijn zo ontzettend multicultureel.”
Geld
Parrish vind het belachelijk dat we hier in Nederland de ouders vragen om een vrijwillige bijdrage. Zeker als je kind naar het openbaar onderwijs gaat. In Amerika is dat heel anders geregeld. “Aan het begin van het schooljaar nemen de kinderen spullen mee: pennen en zo. Dat verzamelen we, en dat gebruiken we het hele schooljaar door. We vragen alleen geld voor excursies, maar als we geluk hebben, wordt dat bedrag opgehoest door de PTA, Parent Raise Money. Een soort ouderraad, die allerlei activiteiten organiseert om geld op te halen voor school.”
Niet serieus
Wanneer je hem vraagt hoe men in Amerika tegen het beroep leraar aankijkt, verdwijnt de grote glimlach van het gezicht. “In Amerika wordt het beroep leraar niet echt serieus genomen. Ze zien het niet als een echt beroep, niet zoals een dokter of advocaat. Al snappen ze wel dat je er veel vaardigheden voor nodig hebt om het vak goed uit te voeren.” Veel commentaar op het onderwijs, zoals we dat in Nederland kennen, is er wel. Maar: de school trekt zich er veel minder van aan. Ze gaan er vanuit dat ze goed werk leveren en de kinderen goed lesgeven.
“De Job Swap heeft me een blik gegund in een andere cultuur en op het onderwijs in een ander land. Het geeft je de kans om even stil te staan bij educatie en erover te praten, zoals in interviews. Ik heb heel veel geleerd, maar ook heel veel genoten.”
Download hier het volledige artikel (pdf)
« terug naar magazine
Michael Parrish heeft genoten van Nederland en in het bijzonder het geweldige programma, doorlopend van kinderopvang tot einde van basisschoolleeftijd. “In Amerika hebben we het niet zo compleet en doorlopend. De manier waarop jonge kinderen bijvoorbeeld woordjes leren. Zelfs ik als Amerikaan snapte gelijk dat een vis, vis heet in het Nederlands, doordat ze hier alle woorden visualiseren.”
Uitdagende toon
Het speciaal onderwijs dat we hier in Nederland kennen, wordt in Amerika maar moeilijk begrepen. “In mijn klas heb ik een kind met het Down-syndroom en een autistische jongen. Dat werkt allemaal gewoon samen, en zo zijn de kinderen het ook gewend; speciaal wordt normaal. Je moet jezelf leren om duidelijk te praten en duidelijke, korte opdrachtjes te geven. Als het bijvoorbeeld lunchtijd is, geef je ze eerst de opdracht hun spullen op te ruimen, netjes te zitten, op te staan en rustig naar de deur te lopen. Je zegt het op zo’n uitdagende toon dat het bijna een wedstrijdje wordt, wie er het beste, stilste en snelste is.”
Multicultureel
Het verschil tussen Nederlandse en Amerikaanse kinderen is niet zo groot, vertelt Parrish. Alle kinderen zijn enthousiast en leergierig, daarin zit geen verschil. Soms merk je verschil in de mate van concentratie, maar dat is ook alles. “Daarom zou ik ook niet per se in Nederland les hoeven geven. Het is overal leuk om zien dat kinderen willen leren en ze te mogen onderwijzen. De beloning is gelijk. Voor een jaartje lijkt het me wel leuk. Het bijzondere aan het Nederlands onderwijs vind ik dat er zoveel verschillende culturen in een klas zitten en in een wijk wonen. Jullie zijn zo ontzettend multicultureel.”
Geld
Parrish vind het belachelijk dat we hier in Nederland de ouders vragen om een vrijwillige bijdrage. Zeker als je kind naar het openbaar onderwijs gaat. In Amerika is dat heel anders geregeld. “Aan het begin van het schooljaar nemen de kinderen spullen mee: pennen en zo. Dat verzamelen we, en dat gebruiken we het hele schooljaar door. We vragen alleen geld voor excursies, maar als we geluk hebben, wordt dat bedrag opgehoest door de PTA, Parent Raise Money. Een soort ouderraad, die allerlei activiteiten organiseert om geld op te halen voor school.”
Niet serieus
Wanneer je hem vraagt hoe men in Amerika tegen het beroep leraar aankijkt, verdwijnt de grote glimlach van het gezicht. “In Amerika wordt het beroep leraar niet echt serieus genomen. Ze zien het niet als een echt beroep, niet zoals een dokter of advocaat. Al snappen ze wel dat je er veel vaardigheden voor nodig hebt om het vak goed uit te voeren.” Veel commentaar op het onderwijs, zoals we dat in Nederland kennen, is er wel. Maar: de school trekt zich er veel minder van aan. Ze gaan er vanuit dat ze goed werk leveren en de kinderen goed lesgeven.
“De Job Swap heeft me een blik gegund in een andere cultuur en op het onderwijs in een ander land. Het geeft je de kans om even stil te staan bij educatie en erover te praten, zoals in interviews. Ik heb heel veel geleerd, maar ook heel veel genoten.”
Download hier het volledige artikel (pdf)
« terug naar magazine
